یاس باران

لم داده سمت دلم 

 غصه بیشمار

اندازه نیست قامت رو یا برای من

تب کرده فصل  خاطره ها

در هوای تن

گاهی شبیه دلهره

گاهی شبیه ترس

حس نبودن و رفتن

 بر امتداد حد س

اینجا

که پرسه های رسیدن

رو به انتهاست

 بغض زمین شکسته

ولی

باز بی صداست

عامی ترین تصور هر روز من شده

طعم

همین نرسیدن های گمشده

هر لحظه

 نقطه چین رسیدن می شود شعار

بی شک

نمانده دگر

تابی به انتظار

اکنون

که دفن می شود

 رویای شعر من

سر می نهم

 به وسعتی

دور از هوای تن

گم می شوم

 در پیچ و تاب    گیس

رقصیده با هوا

در لحظه های   خیس

آن جا نشسته فکر

 بر تربت     خیال

 همراه دختری

در خواب یک محال

 دستی

  شکسته است

گلدان اطلسی

روحی

      که مرده است

 از سوز  بی کسی

 فردا

      دوباره هست

 روزی

     که تازه است

 مادر....پدر....خدا.....ست...

 دنیا  چه ... روبرا......ست ...؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

اسير می شوی
وقتی
زير آوار فکر

 برای تو
که
اقرار بی قرار هوس هايمی

هم پای رفتن  نيستند
 زانوانم
 
می پايند
 بی کاری غريب چشم هايم

سخاوت معصومانه حضورت را
 دور می شوی

وقتی
 پشت خاکه يکريز باران:.....
شايد
بي شباهت نيستم

 به هراس  سايه ای
که
 کم ميشود
توقع بودنش
پشت پنجره ی...... رفتن تو.

هر نفس
در تب آمرزش خواب دگران

نبض مغرور سکوت
هوس داغ و تب آلود مرا
که کمر داده به دلواپسی بهت
به خود ميخواند

رگ بی تابی احساس مرا
سخت گرفته تن درد

فارغ از
ماتم تکرار کسی
که هميشه همه جا
لب ته مانده فکر
 لم داده

ونه چندان غافل
و نه چندان بیراه

درخودم ميخواند

پشت مهتابی يک آرامش

صبحدم می آيد.

چقدر خواب بهانه های  کوچه را شکسته بودند
تا آن  روز   که  باد  قهر کرد و      دل خنده اش را برد
همبند سایبان  کهنسال  کوچه

اینروزها  بیشتر اوقات  لب دلتنگی کاج می نشست
و به صدای وز وز زنبورها گوش می داد

گاهی زن همسایه را
در حیاط خلوت  خانه اش دید می زد

گاهی دستهایش را به باد میداد  در آغوش آسمان میرقصید

دورتر از نگاهش
البرز دامن دریا بدست  لم داده بود زیر چتر آسمان
..............
از همان سر صبح
که آفتاب تنش را از کوه گدایی می کرد
و
آسمان بغض کرده بود

   دلش آشوب بود 
بعد انگار               
 دل هوا  هم بهم خورده بود
 مثل وقتی که  ویار باران   گرفته باشد
شاید
لیز خورد ه بود از سر  انگشتان کاج  تا تن زمین

هنوز نمی دانست

دست را به لبه حواسش  گرفت کمر راست کند
...
زیر پاها ی چوبی گاری له شد

پیر مرد داد می زد
ماهی  ،ماهی تازه  ، ماهی سفید

نور گره میخورد و می لنگید تا نگاهش
 بعد
قد می کشید تا  انتهای حنجره پیر مرد

نیمروز

کوچه خالی بود............
بادبادک ....مرده
بادبادک ......................

وقتی سو گوار

  کرت می بندم صدای نفس هایم را
در بی نبضی غریب باران

می تکانم  دامن  واژه ها  را مدام
در فاصله کمی از ماندن و رفتن

وصله میخورم بودن را  انگار
ته امکانی  دوباره  تا بلوغ

پا می کشم
افتاده ...  نه از دل
رسیدن را

در هوس های خام و بی مجال چشم اندازم
دوردستی ناتمام می رقصد

هزاره هایی که زنجره های تحکم بر دوش دارند
مترسک هایی که پشت نیشخند سایه می پایند

اینجا

نه رسوا کسی  ،  نه خام خیالات نم کشیده
سرگردان ، تنها دستهایی ، که ، از درد سکوت آویخته
و فکری  ، لب پنجره تن مردگی ها
در حوالی یک خواهش
یا شاید ژستی از
تولدی دوباره

مثل ترسی که.... عاریت  شده یا
چین زلفی  که..... عافیت شده یا.............
عادت این غریبه ....گی ها را
میچشم  تا همیشه ....تا فردا

بچگی می کند دوباره دلم 

بحث لجبازی نگاهم نیست

  هیچ وقت کسی نپرسیده 

 نبض تند سکوت  من از چیست ؟

 چارقد بسته ام گلوی خیال    

 میل رفتن بهیچ  سویش  نیست

مدعی گشته در  هوای دلش     

 پیشتر گفته بودمش هی ..... ایست !!!

گوش بیمارلحظه ها  هر شب      

 بر سکوتم بگریه..!!.............کافی نیست؟؟؟

سینه هر دم   فشرده تر از درد

تن تبدار  بغض من خالیست؟

پرتردیدم از بهانه تو   

شهرزاد قصه هایم نیست

من که امروز بی هوای دلم    

کار فردای منکه داند چیست؟

همسرای حقیقت  و رویا .....

 همسفر با رهاییم پس کیست؟

کال بود سهم سیب امروزم

 سبد سیب فردایم.......... نیست؟