چقدر خواب بهانه های  کوچه را شکسته بودند
تا آن  روز   که  باد  قهر کرد و      دل خنده اش را برد
همبند سایبان  کهنسال  کوچه

اینروزها  بیشتر اوقات  لب دلتنگی کاج می نشست
و به صدای وز وز زنبورها گوش می داد

گاهی زن همسایه را
در حیاط خلوت  خانه اش دید می زد

گاهی دستهایش را به باد میداد  در آغوش آسمان میرقصید

دورتر از نگاهش
البرز دامن دریا بدست  لم داده بود زیر چتر آسمان
..............
از همان سر صبح
که آفتاب تنش را از کوه گدایی می کرد
و
آسمان بغض کرده بود

   دلش آشوب بود 
بعد انگار               
 دل هوا  هم بهم خورده بود
 مثل وقتی که  ویار باران   گرفته باشد
شاید
لیز خورد ه بود از سر  انگشتان کاج  تا تن زمین

هنوز نمی دانست

دست را به لبه حواسش  گرفت کمر راست کند
...
زیر پاها ی چوبی گاری له شد

پیر مرد داد می زد
ماهی  ،ماهی تازه  ، ماهی سفید

نور گره میخورد و می لنگید تا نگاهش
 بعد
قد می کشید تا  انتهای حنجره پیر مرد

نیمروز

کوچه خالی بود............
بادبادک ....مرده
بادبادک ......................